เพราะเดินออกไปยังไม่ไกลพอ ฉันจึงต้องเดินต่อ.. เพื่อหาความ"พอ"ให้กับตัวเอง
 
 
ฉันนั่งอยู่ในห้องเงียบๆ เพียงลำพัง มีเพียงเสียงดังของใจฉันเอง
ตัวฉันอยู่ในห้อง แต่ใจฉันนั้นล่องลอยไปไกลจากห้องของฉัน
ฉันคิด ฉันพูด ฉันคิด ฉันคิด ฉันคิด ฉันปวดหัว..
ฉันคิด ฉันคิด ฉันคิดถึง ฉันคิดถึงเรื่องราวของตัวเอง
 
ฉันเหนื่อย ฉันปวดหัว ฉันท้อ ฉันร้องไห้
ฉันเป็นอะไรไป ฉันคิด..
 
สิ่งที่เราพร่ำบอกกับคนอื่น บางอย่างที่เราบอกคนอื่นไป
เรามักจะทำไม่สำเร็จ แต่ใช่ว่าเราไม่ทำ
เราทำมันไม่ได้ แต่ชีวิตคนเรามักจะไม่สมบูรณ์แบบเสมอไป
 
สิ่งที่เราร้องขอจากพระเจ้า มันไม่เคยได้
หากแต่ฉันคิดว่า พระเจ้าไม่มีอยู่จริง เปล่าเลย! ฉันไม่ได้คิดเช่นนั้น
สิ่งที่คนเราสามารถทำได้ เรามักจะไม่ขอร้องจากพระเจ้า
แต่สิ่งที่เรามักขอร้องจากพระเจ้า เรามักจะทำมันไม่ได้
 
สิบห้านาฬิกา ยี่สิบแปดนาที ของวันอังคารที่แปดพฤศจิกา
ฉัน...........................................................พอ
 
ฉันได้แต่บอกกับตัวเองว่าฉัน"พอ" พอเสียทีกับเรื่องเราวต่างๆ
 
 
การวิ่งหนี มันไม่ใช่อิสรภาพ
 
 
ฉันเคยคิดว่าอยากขับรถออกไปไกลๆ
ฉันเคยคิดว่าอยากวิ่งออกไปไกลๆ
ฉันเคยคิดว่าตัวฉันนั้นอยู่แสนไกล..
แต่สุดท้าย ฉันเอง คงได้แค่คิด..
 
ฉันรู้สึกเจ็บปวดกับสิ่งที่ฉันไม่ได้ทำ
ฉันรู้สึกเจ็บปวดกับสิ่งที่ฉันรู้สึก
 
เพียงแค่ฉันไม่รู้สึก ฉันคงไม่เจ็บ
ฉันรู้สึก ฉันเจ็บ, ฉันไม่รู้สึก ฉันก็เจ็บ
 
 
รู้อะไรมั้ย ? โลกของเรามันระยำตรงไหน
 
มันระยำตรงที่กฎของการใช้ชีวิตยังไงล่ะ
 
บางคนสามารถมีชีวิตอยู่ได้ โดยปราศจากคนอีกหนึ่งคน
แต่บางคนกลับมีชีวิตที่ต้องอยู่ได้ เพราะเขาไม่มีอีกหนึ่งคน
 
มันแตกต่างกันนะ..
 
แค่ฉันรู้สึก ฉันก็เจ็บแล้ว
 
แค่ฉันรู้สึกรัก แค่ฉันรู้สึกไม่รัก ฉันก็แทบจะเจ็บได้ไม่ต่างกัน
 
*
*
 
ผู้หญิงสองคนกำลังจะตาย แต่การตายของผู้หญิงทั้งสองคนไม่เหมือนกัน
ถ้าพระเจ้าเลือกคนตายได้ พระเจ้าอาจเลือกฉัน..
 
หลังจากวันนั้น ฉันค้นพบบางอย่างจากพระเจ้า
ฉันได้รู้ว่า การตายมันง่ายมาก
แต่การมีชีวิตอยู่กับสิ่งที่เหมือนความตายมันไม่ง่ายเลย
 
ผู้หญิงอีกคนรู้สึกว่าตัวเองกำลังแพ้ กำลังจะหมดหวัง จนแทบจะสิ้นลมหายใจ
ผู้หญิงอีกคนกลับอยากหมดลมหายใจ เพราะไม่มีแม้แต่ความหวัง
พระเจ้าไม่เลือกใครสักคนเพื่อไปตาย..
 
แต่พระเจ้าก็ไม่ได้ช่วยให้ผู้หญิงทั้งสองรอดจากการมีชีวิตอยู่
 
ผู้หญิงทั้งสองต่างรู้ดีว่า ชีวิตก่อนเวลาตาย มันเป็นเช่นไร ?
แน่นอนมันทรมาน มันทรมานแตกต่างกัน บอกไม่ได้ว่าอันไหนทรมานมากกว่ากัน
 
เมื่อรู้ว่าชีวิตก่อนเวลาตาย มันมีความหมายเพียงใด
หลังจากช่วงเวลาก้ำกึ่ง ระหว่างตายกับไม่ตาย
 
ผู้หญิงทั้งสองคนนั้นได้รู้ว่า.. การมีชีวิตหลังจากเวลาตายไปเป็นเช่นไร
ถึงมีชีวิตอยู่ต่อก็ต้องทรมานกับการมีชีวิตอยู่
 
 
"การตายเป็นเรื่องง่าย การมีชีวิตอยู่ เป็นเรื่องยาก"
 
 
การมีชีวิตอยู่กับการวนเวียนอยู่ในความคิด ยากยิ่งกว่า
 
ฉันพยายามวิ่งหนี ฉันพยายามกระโดดออกจากความคิด
ฉันพยายาม พยายามแล้ว พยายามอีก..
ฉันพยายาม พยายาม พยายาม พยายามจนไม่สำเร็จ.. ฉันแพ้
 
 
ผู้หญิงคนนึง ดูตัวเองในกระจก เค้าถามตัวเองว่า "ฉันแพ้ใช่มั้ย?"ทำไมฉันรู้สึกเจ็บจัง
 
ผู้หญิงอีกคน ดูตัวเองในกระจก เค้าถามตัวเองว่า "นี่ฉันชนะหรอ?" ทำไมฉันไม่รู้สึกว่าตัวเองชนะเลย
 
 
วันเวลาผ่านไป ผู้หญิงทั้งคู่ ต่างมองหาการพ่ายแพ้ไม่มีใครอยากเป็นผู้ชนะ
 
 
สารรูปผู้หญิงที่คิดว่าตัวเองแพ้ ไม่ได้ดูแย่สักเท่าไหร่
หากแต่ว่ามีคนคอยเอาใจเค้าไม่ห่าง
 
สารรูปผู้หญิงที่ชาวบ้านเค้าว่ากันว่าชนะ ก็ไม่ได้ดูดีสักเท่าไหร่
หากแต่เค้าคิดว่าคนที่ชนะต้องมีความสุขมากกว่านี้
 
หรือแท้ที่จริงแล้ว ความแพ้ ความชนะ ของหญิงสาวทั้งคู่ อาจดูสลับกัน
 
 
"ถ้าคุณคิดว่าคุณแพ้ คุณก็แพ้ ตั้งแต่ที่ยังไม่ได้เริ่ม.."
มีคนเคยบอกเอาไว้อย่างนั้น
 
 
หลายครั้งที่ฉันพยายามวิ่งหนีความจริง หลายครั้งที่ฉันล้ม ฉันอดคิดไม่ได้ว่าฉันแพ้
หลายครั้งแล้วนะ ที่ฉันล้ม หลายครั้งแล้วนะ ที่ไม่ต้องมีใครมาบอกว่าฉันทำถูก หรือทำผิด
หลายครั้งแล้วนะ ที่เรื่องทุกเรื่อง ฉันคิดเอง ทำเอง ฉันรู้สึกเอง และฉันผิดเอง
ฉันมักร้องไห้เสียน้ำตา กับเรื่องที่อยู่ในใจฉัน ฉันมักเสียน้ำตาให้กับมัน
 
ฉันไม่ชอบเลย ฉันอยากวิ่งหนี ฉันเหนื่อย ฉันท้อ ฉันพอแล้ว..
ฉันได้แต่บอกตัวเองทุกเช้าที่ตื่นมา ว่าอย่าไปยึดติดกับอะไร
 
แต่ทุกเช้าที่ฉันตื่นขึ้นมา ฝันร้ายนั้นมักจะตามฉันมาเสมอ..
 
ฉันไม่ชอบที่ตัวฉันทำผิด ฉันได้แต่บอกกับพระเจ้าว่า "ฉันขอโทษ"
ฉันต้องการไถ่บาป ฉันควรทำยังไง ? ฉันไม่รู้ว่าฉันต้องทำยังไง ?
 
ถ้าเป็นคุณล่ะ คุณจะทำยังไง ? เมื่อรู้ว่าตัวเองทำผิด...
 
 
 
 
ไม่มีใครอยากวิ่งหนีตลอดไปหรอก....................
 

edit @ 8 Nov 2011 16:46:50 by RoxMiiw

Comment

Comment:

Tweet

ไม่มีใครแพ้ครับ

จนกว่าเราจะยอมแพ้

#4 By kae on 2011-12-20 11:02

...บางคนสามารถมีชีวิตอยู่ได้ โดยปราศจากคนอีกหนึ่งคน
แต่บางคนกลับมีชีวิตที่ต้องอยู่ได้ เพราะเขาไม่มีอีกหนึ่งคน...

เมื่อรู้ว่าตัวเองทำผิด คงต้องยอมรับในการกระทำ หากแต่ถ้ารู้ว่าใจต้องการสิ่งใด คงต้องยอมรับที่จะไขว้คว้าต่อ

เนื้อหาช่างโดนใจ T T

#3 By tunny on 2011-11-29 17:23

บางอย่างอาจไม่มีคำว่าแพ้หรือชนะ หากแต่ได้ทำหรือไม่ได้ทำ ทุกสิ่งที่เราทำไปมีความหมายเสมอถึงแม้เปล่าประโยชน์สำหรับคนอื่นแต่สำหรับเรามันจะเป็นประสบการณ์ที่มีค่า โดยการเรียนรู้ด้วยตัวเอง อีกทั้งความคิดของเราเป็นเรื่องน่ากลัว บางครั้งเพียงแค่ประกายความคิดเล็กๆ สร้างโลกให้ยิ่งใหญ่เหมือนอัลเบิร์ด ไอสไตร์ หรือ อาจจะฉุดเราลงเหวลึก เหมือนฆาตกร

หาเวลาออกมาพักผ่อนบ้างครับ ไม่ได้หนีแค่ถอยสักก้าวเพื่อต่อสู้ใหม่ เจอเพื่อนใหม่ สถานที่ใหม่ วินาทีแห่งลมหายใจของเรา สั้นมากๆครับ และโลกนี้ยังกว้างมากสำหรับคนตัวเล็กๆอย่างเรา เป็นกำลังใจให้นะHot! Hot! Hot! Hot!

#2 By นู๋ดำ ดอท X-Teen on 2011-11-09 08:54

วิ่งมาตั้งหลัก

#1 By iTZy (101.108.12.193) on 2011-11-08 21:11